Mijn naam is Nico Faaij. Op 20 juli 2007 heb ik de diagnose gehad dat ik een kwaadaardige soort van kanker in de vorm van een primaire hersentumor, een waarschijnlijk laaggradig glioom, astrocytoom, in mijn linker partie묥 hersenhelft heb. Dat heeft mijn leven, maar vooral ook het leven van de mensen om mij heen dramatisch veranderd! Het leven van een gelukkig getrouwde man met twee dochters in de leeftijden van 1 en 3 jaar en een hoop toekomstplannen om over een paar jaar met mijn 40e mijn carri鲥 flink uit te breiden.
Vandaag gaf mijn vrouw me een verhaal over een amerikaanse medepati뮴, neurosurgeon Samuel Hassenbusch. Hij geeft exact mijn gevoel, speciaal van de afgelopen weken, weer. Hij schrijft: ?Life throws you curve balls all the time and you?re going to get a curve ball sooner or later. If I beat this, I?ll have really beaten the odds, but whether I live or die doesn?t matter if I can be part of something that might be a cure.?
Het leven is nooit makkelijk geweest voor mij en mijn vrouw. We hebben nooit iets voor niets gekregen, maar dat heeft ons sterk gemaakt en ons sneller doen groeien, dan gemiddeld, op verschillende terreinen. Het refrein van het liedje van Billy Ocean ?When the going gets tough, the tough get going?? heeft mij gedurende mijn leven vaak geinspireerd om door te gaan. Wij hebben al een hoop problemen op ons pad gehad en vaak dacht ik dat we zouden verliezen. Maar we zijn altijd nog in staat geweest om de problemen een positieve wending te geven en dat heeft ons leven zwaar, maar daardoor ook uiterst interessant voor ons gemaakt. Ik geloof niet zo in toeval. Iedereen krijgt tijdens zijn leven zo zijn problemen en het is de manier waarop je daarop reageert die je succesvol kan maken in het leven. Ok鬠misschien zal dit probleem te groot zijn voor ons om op te lossen en zal ik inderdaad hieraan doodgaan tussen nu en 5 tot 10 jaar, zoals mijn neurologen(-oncologen) voorspeld hebben. Maar ik zal in ieder geval de oorlog tegen primaire hersentumoren bevechten tot aan mijn dood, in dezelfde gedachte als Samuel Hassenbusch hierboven zo mooi onder woorden heeft gebracht. Het "Wait and see", beleid dat de neurologen mij bij het medelen van deze diagnose gaven is niet iets dat wij graag doen bij problemen van dit kaliber en gelukkig hebben we inmiddels veel hoopgevende internationale contacten gelegd.
Ik ben wel zeer bevoorrecht dat ik 16 jaar geleden mijn vrouw Klaske voor mij heb kunnen winnen. Zij is bij verre de meest interessante en ondersteunende persoon die ik ooit heb ontmoet. Ik ben zeer blij met haar ondersteuning en het feit dat zij met het initatief kwam om een stichting speciaal voor Primaire Hersentumoren onderzoek en kennisdeling op te richten. Ik zal haar in ieder geval daar zoveel mogelijk in steunen tot de dood ons scheidt. Voor meer informatie verwijs ik naar de website van die stichting www.STOPhersentumoren.nl. Als u enig commentaar of input voor die website heeft, mailt u dat dan alstublieft naar 驮 van de op die site staande email-addressen, daar ik zeker weet dat zij dat zeer zullen waarderen.